Bedankt voor de introductie van voorwoord en epiloog

Ondernemer Sandra leverde van de week haar boek manuscript aan. Het ging over een informatief boek van 50 pagina’s. Informatieve boeken (of non-fictie) hebben meestal een inleiding of een voorwoord. Sandra had dat goed begrepen. Ze had niet alleen een voorwoord, maar ook een proloog, een introductie en een dankwoord. Een beetje veel van het goede op het aantal pagina’s dat ze had, maar met wat aanpassingen hebben we alle informatie kunnen verwerken.

De verschillende onderdelen hebben zeker een taak. Ze zijn niet verplicht en kunnen rustig weggelaten worden als geen informatie voorhanden is of wanneer er geen tijd is om hier aandacht aan te besteden. Op haar verzoek geef ik een overzicht.

Wat staat er zoal in elk van deze onderdelen?
• Inleiding of introductie (bijzonder aan te raden)
Hierin beschrijf je waar je boek over gaat. Dat kan met een korte beschrijving per hoofdstuk of met het benoemen van het doel van je boek als geheel. In de inleiding kun je ook de probleemstelling aankaarten en de manier hoe het boek tot stand is gekomen, bijvoorbeeld de uitwerking van een onderzoek. Over het algemeen schrijft de auteur zelf de inleiding.
• Voorwoord of proloog (niet verplicht)

Je jeugdverhaal op papier: Je moet er rijp voor zijn

Sara heeft haar manuscript in 2,5 maand geschreven. En het concept ligt nu bij twee meelezers. Mensen die ze heeft gevraagd om haar boek te lezen en te reageren op hetgeen zij heeft geschreven.

Sara is 50. Ze is het kind van Indonesische ouders en heeft een bijzondere jeugd gehad. Eerlijk gezegd, het was een traumatische jeugd. Zo traumatisch dat haar eigen kinderen weigeren om de tekst te lezen. Ze willen de details niet weten en zijn bang dat er een enorme familieruzie zal ontstaan.

Het was voor Sara dan ook niet makkelijk om meelezers te vinden. Ze schaamt zich om anderen te vragen om haar verhaal te lezen. Ook realiseert ze zich dat anderen het moeilijk kunnen hebben bij het lezen van haar geschiedenis.

Schrijvers van 13 in de knop

Voor het weekend ontving ik de eerste vijf hoofdstukken van een verhaal. Het was geschreven door een meisje van 13.

Levend verhaal
Het werd een aangename verrassing. De eerste zin pakte me al. Het verhaal nam me op en mijn pen lag werkloos naast een blanco vel papier. Ik had geen behoefte aan het maken van correcties en/of aantekeningen. Het verhaal leefde.

Waardering voor schrijvende kinderen
Zo zijn er natuurlijk nog veel meer kinderen die een goed verhaal weten te vertellen. Laten ze dat vooral blijven doen. De begeleiding ervan hoeft niet heel strak en gericht te zijn op spelling en grammatica. Waardering voor het feit dat ze schrijven is de eerste behoefte.

Auteursinstructie essentieel voor goed manuscript

Auteurs hebben schrijfinstructie nodig. Een goede instructie biedt handvatten om een verantwoorde tekst te kunnen schrijven. Als de uitgever geen goede instructie geeft, krijgt hij een manuscript die meer tijd en geld kost dan dat het hem oplevert. Een instructie is meer dan vertellen wat je wilt.

Elke uitgever heeft wensen met betrekking tot de structuur, spelling en stijl van zijn producten. Leg dit vast. Daarnaast heeft elk product specifieke kenmerken waar een auteur gebruik van kan maken of waarmee hij aan de slag moet. Ook dit moet vastgelegd worden. Elk voorkomend onderdeel moet terug te vinden zijn in de auteursinstructie.

In de instructie staan niet alleen afspraken, maar ook voorbeelden. Gebruik alleen de voorbeelden die toegepast mogen worden. Vermeld daarnaast tips voor het aanbrengen van tekststructuur, zoeken van beeldmateriaal, hoe de documenten op te slaan, verwijzingen naar boeken en websites voor meer informatie.