Praktische tips om uit een schrijversdip te komen

wanhoop file0001749385677 ‘Help ik zit in een dip.’ Paul belt. Hij zit in een dip. Hij is halverwege het schrijfproces van zijn boek en ziet door de bomen het bos niet meer. Zijn rekening staat negatief en hij heeft geen zicht op directe omzet. Het benauwt hem. Hij zit tegen het hyperventileren aan. Ik hoor hem onrustig rondlopen terwijl hij belt. Welke tips geven andere auteurs hem?

Besteed aandacht aan:

* lucht in je hoofd. Zorg voor voldoende zuurstof in je hoofd en hersenen.  Hoe? Door naar buiten te gaan. Fietsen, wandelen, hardlopen. Buitenlucht zorgt voor circulatie in je hoofd en het geeft een opgeruimd gevoel. Dingen zullen ineens op zijn plaats vallen. Als je openstaat voor ideeën, zullen ze komen. Ik heb altijd pen en papier bij me.

* bewegen. Het lichaam van een mens is gebouwd om te bewegen. Het maakt niet uit hoe intensief je beweegt als je maar met regelmaat beweegt.

Het grote geheim van een bestseller in 8 stappen

Wat zou het fijn zijn als je van te voren zeker weet dat de energie die je ergens instopt, lonend is. Bijvoorbeeld in een relatie, een investering of bij het schrijven van een boek.

Niemand kan garanderen dat jouw boek een bestseller wordt. Hoe ervaren de specialist op zijn gebied ook is. Het is wel zeker dat, wanneer je aan een aantal vereisten voldoet, je meer kans hebt om van je boek een bestseller te maken.

De vereisten zijn:

1. Weet waar je over schrijft en voel de urgentie om het te delen met anderen
Als je schrijft vanuit je eigen beleving, ervaring of passie dan is de informatie authentiek. Dat is belangrijk. De lezersgroep volgt dan bijna vanzelf.

2. Maak afspraken met jezelf

Schrijfproces verloopt langzamer dan verwacht

Paul schrijft aan zijn boek. Het wil niet vlotten. Hij weet waarover hij schrijft en toch verloopt het proces veel langzamer dan hij had verwacht en gehoopt.

Hij stuurt het manuscript toe zoals het er nu is. Het is duidelijk. Paul wil zo vreselijk graag een goede tekst neerzetten dat hij drukker is met het aanpassen van de tekst dan met het schrijven. En dat werkt bij hem niet. Elke zin die hij schrijft wordt wel tien keer herlezen en herschreven. Tot hij tevreden is met de zin. En dan gaat hij verder.

Het is beter om gewoon door te schrijven. En dan per hoofdstuk of onderdeel de tekst te herlezen en aan te passen. Je ziet dan het groter geheel. Op de manier van Paul worden eilandjes van zinnen gemaakt, die wel eens helemaal niet met elkaar in verband kunnen staan.

Lees mee voor een goed idee

Honderden boeken heb ik gelezen. Omdat ik het fijn vind om te lezen, en omdat het mijn werk is. Die boeken gaan over evenzoveel onderwerpen, variërend van maag-darmproblemen tot tuinontwerp, van projectontwikkelaars tot ondernemerschap. Het een interessanter dan het ander. Zo is dat nou eenmaal.

Idee veroorzaakt kortsluiting
Soms lees je een boek waarvan het onderwerp je niet direct pakt, en dan ineens is er iets waardoor er wat met je gebeurt. Je leest een zin en je herkent wat. Je stopt met lezen en denkt aan een situatie of een ervaring. Dan lees je de tekst opnieuw en in je hoofd ontstaat er een soort kortsluiting. Je voelt je huid tintelen. Alle zintuigen staan op scherp. Hier kun je wat mee. Een idee ontwaakt.

Papier en pen binnen handbereik

Jippie! Ik heb een uitgever

De inbox kleurt oranje. Er zit een jubelmail in van Esther. Ze schrijft dat ze eindelijk een uitgever heeft die haar boek wil uitbrengen. Ik ben heel erg blij voor haar.

Tijdens het schrijven was ze al hard aan het nadenken hoe ze haar boek aan de man kon brengen. Haar voorkeur ging uit naar een uitgever. Als een uitgever haar boek zou uitgeven, zou dat het puntje op de i zijn voor haar. De felbegeerde pluim voor haar werk. De erkenning van een periode die zij bereid is om te delen met anderen.

Ze schreef en belde. En belde. En mailde. Van sommige uitgevers moet ze nog steeds een antwoord krijgen. Anderen lieten haar onomwonden weten geen interesse te hebben. Een enkeling hield haar een paar maanden in de wacht om vervolgens aan te geven dat ze er niets in zagen.

Het was soms slopend, soms hoopvol en soms was ze even heel erg moedeloos. Toch bleef ze geloven in haar manuscript. Esther ging door met aanschrijven, opsturen en nabellen. En verdraaid… bingo!

Bedankt voor de introductie van voorwoord en epiloog

Ondernemer Sandra leverde van de week haar boek manuscript aan. Het ging over een informatief boek van 50 pagina’s. Informatieve boeken (of non-fictie) hebben meestal een inleiding of een voorwoord. Sandra had dat goed begrepen. Ze had niet alleen een voorwoord, maar ook een proloog, een introductie en een dankwoord. Een beetje veel van het goede op het aantal pagina’s dat ze had, maar met wat aanpassingen hebben we alle informatie kunnen verwerken.

De verschillende onderdelen hebben zeker een taak. Ze zijn niet verplicht en kunnen rustig weggelaten worden als geen informatie voorhanden is of wanneer er geen tijd is om hier aandacht aan te besteden. Op haar verzoek geef ik een overzicht.

Wat staat er zoal in elk van deze onderdelen?
• Inleiding of introductie (bijzonder aan te raden)
Hierin beschrijf je waar je boek over gaat. Dat kan met een korte beschrijving per hoofdstuk of met het benoemen van het doel van je boek als geheel. In de inleiding kun je ook de probleemstelling aankaarten en de manier hoe het boek tot stand is gekomen, bijvoorbeeld de uitwerking van een onderzoek. Over het algemeen schrijft de auteur zelf de inleiding.
• Voorwoord of proloog (niet verplicht)

Je jeugdverhaal op papier: Je moet er rijp voor zijn

Sara heeft haar manuscript in 2,5 maand geschreven. En het concept ligt nu bij twee meelezers. Mensen die ze heeft gevraagd om haar boek te lezen en te reageren op hetgeen zij heeft geschreven.

Sara is 50. Ze is het kind van Indonesische ouders en heeft een bijzondere jeugd gehad. Eerlijk gezegd, het was een traumatische jeugd. Zo traumatisch dat haar eigen kinderen weigeren om de tekst te lezen. Ze willen de details niet weten en zijn bang dat er een enorme familieruzie zal ontstaan.

Het was voor Sara dan ook niet makkelijk om meelezers te vinden. Ze schaamt zich om anderen te vragen om haar verhaal te lezen. Ook realiseert ze zich dat anderen het moeilijk kunnen hebben bij het lezen van haar geschiedenis.

Ohhhh, wat is schrijven toch lekker…

Er zijn zoveel dagen verstreken voor ik me ertoe kon zetten om weer eens een blog te schrijven. Wat is dat toch? Het is zo heerlijk! Het getik op de toetsen. Het spelen met de woorden en de zinnen. Het invullen van een korte reactie op LinkedIn over de boeken die ik heb gelezen of wil lezen, geeft me al een blij gevoel. Wat heb ik het schrijven gemist!

De gekte van alledag zorgt ervoor dat andere zaken voorrang krijgen op het schrijven van mijn eigen teksten. En zo’n blogje… het is zo geschreven. Wat zal ik eraan doen? Nog vroeger mijn bed uit? Op een ander tijdstip schrijven? Het is gewoon een kwestie van doen. Zoals het met alle zaken zo is. Zucht.

Afscheid nemen doet pijn

Het voelde zo goed. Het meeste klopte en alle signalen hadden het sein op groen staan. En toch komt daar dat onvermijdelijke moment dat je afscheid neemt. Eerst in je hoofd, maar dat weet je nog weg te beredeneren. En dan ineens voel je het in je buik en in je maag. Het is voorbij.…

Schrijvers van 13 in de knop

Voor het weekend ontving ik de eerste vijf hoofdstukken van een verhaal. Het was geschreven door een meisje van 13.

Levend verhaal
Het werd een aangename verrassing. De eerste zin pakte me al. Het verhaal nam me op en mijn pen lag werkloos naast een blanco vel papier. Ik had geen behoefte aan het maken van correcties en/of aantekeningen. Het verhaal leefde.

Waardering voor schrijvende kinderen
Zo zijn er natuurlijk nog veel meer kinderen die een goed verhaal weten te vertellen. Laten ze dat vooral blijven doen. De begeleiding ervan hoeft niet heel strak en gericht te zijn op spelling en grammatica. Waardering voor het feit dat ze schrijven is de eerste behoefte.